Onu bir kez olsun mağlup edememiş, bileğini hiç bükememiştim.

Bir gün suratıma bakıp alaylı ama sevimli bir ifade takınarak, ”gerçekten beni yenmek istiyor musun evlat” dediğinde, daha ben şaşkınlıktan cevap bile veremeden her iki kalesini de avuçları içine alıp ellerini teslim olur gibi havaya kaldırarak, ”işte şimdi bana karşı zafer kazanman için sana bir fırsat veriyorum. Bu oyunda en önemli taş Şah değildir, haydi bakalım başla hamlelerine” demişti.

Belki de dünya üzerinde rakibin hasmına daha maç başlamadan üstünlük sağladığı ilk Krallar oyununu başlatıyordu…

Bugün, Laik Cumhuriyetimizin ”dinsizlik” gibi algılanarak yok edilip, yerine molla rejiminin sinsice yerleştirilebilmesi için laikliğin kaleleri olan kurumların neden birer ikişer düşürülerek ele geçirilmesinin sebebini, hayvan Coşkun’u ilk defa yenerek o satranç tahtasında görüyordum.

Kaleler düşünce her şeyin ne kadar kolay olduğu, haksızca yaptığımız düellonun sonunda kafama dank etmişti.

Cumhuriyetin temel yapısının çökertilip alaşağı edilerek, yerine İslam devleti kurabilmek için korku imparatorluğu kurulduğu, askerlerin, aydınların, hukukçuların, profesörlerin sindirilip, hapishanelere tıkıldığı ve hiçbir hukuk devletinde görülmeyecek antidemokratik uygulamaların en sıradan vatandaşın bile ensesinde gezindiği şu talihsiz günlerde, aldığım o galibiyeti Türkiye’nin geldiği noktaya benzetiyorum.

Güçlü bir satranç ustasının bile kalelerini kaybettiğinde, nasıl hazin bir sona sürüklenişinden çıkarttığım en büyük ders budur.

Meğerse, hayatın 64 karelik bir oyun tahtasına benzediğini söyleyen yaşlı dostum, satrançta kaleler düşünce ne çok şeyin değişebileceğini o zamanlar göstermiş bana.

Cem Akkılıç
5 Mart 2009

Seçim çadırları

AKP nereye gidiyor?

Gemicik diyorsun, susuyorlar.

Kuyumculuk, yolsuzluk, avanta, adam kayırmaca, bir gecede gazete-televizyon kapmaca falan dediğinizde… (?)

2 B arazileri, kaçak villalar, kaçak camiler, minnacık bebelerin başına yıkılan kacak kuran kursları… (?)

Alman savcılarına kafayı yedirten Deniz Feneri, buharlaşan trilyonlar, kadrolaşma, belediye usulsüzlükleri, kamu bankalarını hortumlama, Yüksek seçim kurulu yasaklarını ihlal etme… (?)

İşsizlik dedin mi, küresel krizi işaret ediyorlar.

Eee; hani Tayyip, ”kriz bizi teyet geçti” demişti, ne ayaksın sen dediğinizde, montofon kırması gibi suratınıza bakıyorlar.

Bunlar, aynı dengesizliği geçen yılda bana karşı sergilemişlerdi, bakın anlatayım. Sonradan Amerikalı olma devşirme yobazın biri, sırf Atatürk’e ve TSK’ya sayıp, sövmek için açtığı forum sitesinde, AKP’nin orasını, burasını yağlayacağım diye, Türk halkının zenginleştiğini söyleyip duruyordu. Tam o sırada ben, Birleşmiş Milletlerin Açlık Kampanyasını duyurduğumda, aynı takımdan bir başka yobaz, ”Türkiye’de aç yok mu, sen gidip Afrika’da ki çocuklara yardım ediyorsun” demişti.

Söyleyeceğim şu ki; AKP’lilerin hiç birisinde tutarlı bir taraf yok.

Siz sorduğunuzda; bağnazlık o kadar ruhlarına egemen olmuş ve gözlerini kör etmiş ki, gerçekleri görmedikleri gibi, gören insanlara da çamur atmayı marifet sayıyorlar. Birinin dediği, öbürünün dedikleriyle sürekli çelişiyor. Böyle giderse, yakında bizdeki açlar içinde bir kampanya düzenlemek zaruri hale gelecek. Ama şuna emin olun, yoksulluk bu İktidarın başını öyle bir yiyecek ki, kampanya manpanya bile para etmeyecek.

İnanmayan açsın yakın tarihi okusun…

Cem Akkılıç
3 Mart 2009

Yaşı benzemesin

Türk milleti zenginleşiyormuş!

Seçim öncesidir, toplanırlar. Bayraklar asılır. Kulak tırmalayan dandik hoparlörler ile milletin kafasını ütülerler. Genellikle davul, zurna eksik olmaz. Yoldan geçerken içeriye şöyle bir baktığınızda; yüzlerinde ki bin türlü yalakalığı ve kime ne şekilde yanaşacaklarını çok net okursunuz. Avuçları birleşik, başları hafifçe eğik masanın etrafına dizilerek, nasıl nemalansak diye düşünüp, birbirlerine bakarlar. Hiçbirinin aklına ”biz neden fakirleşiyoruz” diye sormak gelmez! Çünkü seçimler, onlar için bir hesaplaşma vakti değildir. Kimisi bulgurunu, kömürünü kapmış, kimisi de sırtında buzdolabıyla evinin yolunu tutmuştur.

Sonra, devletin imkanlarını sonuna kadar kullanarak, şehir meydanlarına helikopterle inecek olan Başbakanlarını beklemeye başlarlar. Uçaklar, tırlar, servis otobüsleri, son model zırhlı makam araçları, resmi hizmete tahsis edilmiş vasıtaların tümü bu işlerde kullanılır. Şakşakçılık zincir gibi işlediğinden, bütün yasaklara rağmen hükümet mensuplarının yanında devletin memurlarını da görürsünüz. Bazen bunlara yandaş medyanın satılık kalemleri eklenir. Kimi zaman, kendisini sanatçı zanneden para babası magandalarda yerlerini alırlar.

Yüksek seçim kurulu; ”Devlete ait bütün daire ve kuruluşlarda, Bankalar Kanunu’na tabi kurumlara ait maddi kaynaklarla yapılan iş ve hizmetler dolayısıyla, (açılış ve temel atma dahil) törenler düzenlemek, nutuklar atmak, demeçler vermek ve bunlar hakkında her türlü vasıtayla yayınlarda bulunulması yasaktır” demiş olsa da, başta Başbakan Tayyip olmak üzere hiçbir iktidar üyesi bu kuralları sallamaz.

Bakanlar, milletvekilleri ve adaylar, harala gürele, el ele, kol kola meydanlara çıktığında her şey bir anda unutulup gider. Hayat pahalılığı, işsizlik, iflas eden küçük işletmeler kimsenin aklına bile gelmez. Kürsüdeki cambazlık peşinde koşarken, çadırın sakini menfaat derdindedir.

Bütün bunlar olurken, Türkiye, etkisiz bir muhalefetle birlikte günden güne doğunun karanlığına gömülür…

Ve kendi halindeki yoksul vatandaş, ”bu değirmenin suyu nereden geliyor?” diye hayıflandığı anda, benim gözlerim develeri arar.

Çünkü bir tek onlar eksiktir seçim çadırlarında.

Cem Akkılıç
27 Şubat 2009

”Bam güm siyaset”

Neyse; gemileri, elmasları, ailecek kurulan şirketleri, yolsuzlukları falan bir tarafa bıraktım. Biraz yakın tarihe gidelim;

”Adnan Menderes gelecek, Türkiye düzelecek!” diye sloganlar atılmıştı.

1950 seçimlerini yüzde 52 küsuratla kazanmış, 1954’de oyların 56’sını birden silip, süpürmüştü.

Hükümet olunca ilk icraatı 15 generali ve 150 kadar alay komutanını emekliye ayırmak olmuştu. Önce orduda ”temizlikle” başlamış, ardından tahkikat komisyonları kurup, gazete ve dergileri alaşağı etmişti. Zaten DP’yi kurmasının ilk felsefesi, Türkiye arazilerinin devletleştirilmesine olan aşırı tepkisiydi. Türk askeri, Kuzey Kore’nin bilinmeyen dağlarında, biz kimin için savaşıyoruz diye sorup, ne şehit ne gazi olurken, aynı anda ”NATO standartlarına uymuyor” diyerek silah fabrikalarını kapatıyordu Menderes.

Bugünün İlhan Selçuk’u neden kodese tıkıldıysa, seksen yaşındaki Hüseyin Cahit’te aynı sebepten, iktidarı eleştirmekten kodesi boylamıştı.

Gelelim 2000’lerin Türkiye’sine; ülkede hükümetin marifetiyle satılmadık hiç bir kilit nokta kalmadı sayılır. Hayatını terörle boğuşmaya adamış paşalar emekliye değil ama içeriye tıkıldılar ya… Menderes, ”orduyu yedek subaylarla yönetirim” derken, Başbakan Tayyip, Ergenekon’un savcısı kesiliverdi.

Şimdi şakşakçı yalaka tayfa, AKP’yi kendisinden öncekilerle kıyaslıyor ya, aklıma birden bunlar geliverdi. Rejime karşı suç işlediği anayasa mahkemesi tarafından tespit edilmiş ve yakasına bu suçtan asılmış sabıkayla, Cumhuriyet değerlerini alt üst etmeye devam eden bir partiden ne fayda beklenir?

Hadi bakalım; tespitte hata olmaz derler.

Bu arada dün akşam eve dönerken yollardaki gümbürtü dikkatimi çekti.

”Tayyip, belediyeleri tekrar alacak, Türkiye düzelecek!” diye çığlık atıyorlardı.

Ne deyim, yaşı benzemesin.

Cem Akkılıç
24 Şubat 2009

Çinliler mürekkebi…

1624 yılında bir Hollandalı fizikçi, elips biçimine getirip ağaçtan imal ettiği ilk denizaltı gemisini suya indirmişti bile. Tasarımcı William Bourne’dan tam 46 yıl sonra…

Yunanlı, filozofu çıkarttı.

Piri Reis, Kitab-ı Bahriye’yi…

Kuş olup uçmanın adı Wright kardeşler.

Kâşif La Condamine, ağacın öz suyundan kauçuğu buldu.

Nicolas Appert, ”konserve” demişti askerler için.

Mikroskobun mucidi Anton van Leeuwenhoek, transistorün John Bardeen.

Kuduzu yok eden Louis Pasteur…

Elektriği hayatımıza sokan Michael Faraday ve Joseph Henry. Ampul Edison’dan, trafik lambası ise ABD’li Garrett Augustus Morgan’ın. Kiliseye bağlı bir misyoner olmak isteyip sağlığı el vermeyince makine mühendisliğini seçip akrobat masa fenerini bulanda George Carwandine.

Frengiden belsoğukluğuna, zatürreye kadar insanlığın belasını yok eden penisilinin yaratıcısı Alexander Fleming.

Pancardan şekeri çıkartıp icad eden Fransız François Achard.

Radar İskoç Watson Watt’ın.

Neredeyse ölüyü diriltip, hayata döndüren kalp pilinin mucidi Kanadalı John Hopps.

Japonya’da manyetik basınçla havada giden trenler…

Termosun bile patenti Alman asistan Reinhold Burger’ın.

Rusya’da Schilling, İskoçya’da Ritchie, Matematikçi Gauss, Almanya’nın dehası Cari Steinheil ve Rutherford, Cenevreli Lesage, İtalyan mucit Guglielmo Marconi… Say babam say bitmez, sayfalar yetmez…

Kibriti bile bulan Charles Sauria adındaki bir öğrenci.

Bilgiyi manastırdaki din adamlarının tekelinden çıkartıp insanlığa sunan Tipografinin mucidi Gütenberg ise, Türkçe devrimin dehası Mustafa Kemal’dir!

Peki; insanlığın yararına bir buluş gerçekleştirip, dünya tarihine adını yazdıran bir Arap duydunuz mu? Uygarlığı 2 bidon petrolden ibaret görerek deve sırtına tüneyip, çadırda yatan miskin Araplardan söz ediyorum.

Unutmadan; Arapın, şalvarını tutturduğu çengelli iğne bile Amerikalı Walter Hunt’tan!

Cem Akkılıç
10 Şubat 2009

2009 yılında neler olacak diye başlık attığımda, ”sen kâhin misin bre kâfir” diye söylenenler olmuştu.

Ekonomiyi düzeltecekleri yerde, günden güne milleti sadaka kültürüne alıştırıp dilenci haline getiren AKP zihniyeti, şimdide buzdolabı dağıtıyormuş vatandaşlara.

Tunceli’deki ahali, sanırım ısınmanın yolunu bir şekilde bulmuş olmalı ve tıkırı yerindeki artık iş, arpa(!) karşılığı beyaz eşyaya dönüşmüş.

Aslına bakarsanız Cumhuriyetin değerleri her geçen gün biraz daha yara alırken, ses çıkartanların “eşzamanlı operasyon” ile susturulduğu bir dönemde, ”buzdolabı operasyonunun” doğu bölgemiz için çok önemli bir sosyal yardım olduğunu zannedebilirsiniz.

Ama geri vitese takmış hurda kamyonet gibi karanlık bir tünelin içinde sürüklenen Türkiye’nin, ”biz neden fakirleşiyoruz” diye soramayan eğitimsiz vatandaşları bir lokma ekmeği zor bulurken, ”buzdolaplarının içini nasıl dolduracaklar” diye de düşünebilirsiniz.

Ve, Atatürk’ün göstermiş olduğu çağdaşlık yolu çark ettirilip, dosdoğru ortaçağ karanlığına yönlendirildiğinde, bir an için bütün bu manzaralara alışmak zorunda hissedersiniz kendinizi.

Fakat Başbakan’ın Perez’i fırçalamasını, ”hangi ülkenin başbakanı böyle bir şey yapabiliyor” diyerek her şeyin çözümü gibi görüp, ilkel kabileler gibi hoplayıp zıplayanların, aslında çoğunun işsiz olduklarını da bilirsiniz.

Neyse, Davos ekonomi zirvesi senede bir defa olur, 200 milyonluk Arap âlemi, İstanbul’un yarısı kadar nüfusu olan İsrail’e kafa tutamayıp Başbakan Tayyip’e ”halifelik” teklif eder ama bakın buraya yazıyorum; bunlar ”yatırımın iyisi, kötüsü olmaz” diyerek, yazın ortasında millete vantilatör dağıtmazlarsa ben bu kâhinliği o dakika bırakacağım.

Önümüzdeki yaz vantilatörünün karşısına geçmiş, göbeğini serinleten adam manzaraları gördüğünüzde şaşırırsanız eğer, bu yazıyı hatırlayınız.

Cem Akkılıç
7 Şubat 2009

Posted in Cemology Tagged: Sen kâhin misin bre kâfir ]]> http://cemology.wordpress.com/2009/02/07/sen-kahin-misin-bre-kafir/feed/ 0 cemakkilic http://cemology.wordpress.com/2009/02/01/hurra-tora-tora/ http://cemology.wordpress.com/2009/02/01/hurra-tora-tora/#comments Sun, 01 Feb 2009 18:32:00 +0000 cemakkilic http://cemology.wordpress.com/2009/02/01/hurra-tora-tora/ ]]> Bizi duyabiliyor musunuz?

Yüksek seste ve net olarak duyuyoruz.

General nerede?

Bugün Pazar, efendim.

O zaman General Marshall’ı bağlayın.

Üzgünüm efendim, oda burada değil.

7 Aralık 1941 günü Havaii’de ki Amerikan üssünde buna benzer telaşlı konuşmalar yaşanmıştı işte…

Dünyaya meydan okumanın tek çaresi ”kabadayı” olmaktan geçiyordu. Ancak koskocaman bir İmparatorluk olarak dünyaya egemen olmak için petrole ihtiyaç vardı. Asya topraklarında ilerlerken birden bire rezervlerin azaldığı görüldü. İmparatorunun baskılarına dayanamayan Japon Amirali ”baskın” demişti ya bir kere masaya yumruğunu vurarak, işte o sürpriz baskın Japonya’yı dünyanın en büyüğü yapacaktı. Diplomasi dedikleri şey zaten tükenmiş, karşılıklı restler çoktan çekilmişti.

Sabahın alacakaranlığında Pearl Harbor’un tepelerine kurulan donanma radarındaki görevli ”operatör” birden bire büyük karaltılar görmüştü ekranda. ”Kuş sürüleridir” diyerek pop corn yemeğe devam etmişlerdi.

Az sonra o sürülerin ”kuş olmadığı” anlaşılmış ama iş işten çoktan geçmişti.

Utanç verici bir baskının ardından Amerikan Pasifik donanması mevcudunun büyük kısmını kaybetmişti.

Hurra diye çığlıklar atıp, Tora tora diye haykıran muzaffer Japon pilotları, Büyük Amiralin karşısında hazırol vaziyete geçtiklerinde yüzlerinden gurur okunuyordu.

Gerçeği en baştan beri bilen çaresiz Yamamoto ise avuçlarını birleştirip, yüzünde buruk bir ifade ile masaya çökerek; ”yaptıklarımızdan dolayı tek korkum, uyuyan bir devi uyandırmış ve onu korkunç bir hınçla doldurmuş olmaktır.” diyebilmişti ancak.

Şimdi bunu neden mi anlattım?

Hiç aklıma geliverdi birden.

Cem Akkılıç
1 Şubat 2009

Şu işe bakın ki, dün halen Gazze sokaklarında kan, şiddet ve gözyaşı vardı. Yıkılan evlerin kenarlarında sinmiş, korkudan ağlayan çocukların hazin görüntüsü devam ediyordu. Ben bu yazıyı yazarken yine var aynı görüntüler ve yarın yine olacak malesef.

Akp’nin başındaki karizmatik (!) lider, bam, güm, pat, küt siyaseti güderken, birden kameralar gözyaşları içerisindeki Emine Erdoğan’ı gösteriyordu!

İsterdim ki; Davos Fatihi, -belki yanında getirmiştir diyerek- Amerikan Musevi komitesi tarafından, gösterilen üstün hizmetlerin bedeli olarak sayılı kişilere verilen Davut boynuzunu da rakibinin kafasına patlatsın. Ya da bir İsrail oyuncağı olan Orta doğunun yeniden paylaştırılması projesinin eş başkanlığı görevinden ayrılıyorum desin.

Siz izlerken üzüldünüz…

Kiminiz ağladınız…

”Helal olsun Başbakanım” dediniz akan gözyaşlarınızı tutamayarak…

”Türkiye’deki rakiplerine nasıl posta koydu ama, bütün dünyaya dersini verdi” diyenler oldu…

Ama mart ayındaki belediye seçimleri için şimdiden kara kara düşünen Kadir Topbaş, iki yumruğunu sıkıp, üst üste defalarca tokuşturarak mutluluktan ”tam tam dansı” yapmadıysa bende n’oliyim.

Her gün Gazze’nin acılı çocukları ölmeye devam etse de, Bam, güm siyasetinin getirisidir işte bu. Başka ne bekliyordunuz.

Cem Akkılıç
31 Ocak 2009

Vurun İsrail’e

-Zor gelen, beğenmeyen verir istifasını çeker gider, kimseye (Türk subaylarını kastediyor) silah zoru ile eşkiya avcılığı yaptırılmıyor bu ülkede.

Okan bey Türk subayları kahraman değiller mi yani. Bunu nasıl yazabiliyorsunuz?

-Bana göre kahramanlık farklı bir kavram. Kahramanlar hiçbir karşılık olmadan görev yapanlara denir benim gözümde. Tabi ki mesleğini çok seven çok cesur ve bilgili subaylarımız var, ama benim için gerçek kahraman Mehmetçiklerimizdir. Babama bile söylerim bunu ve haklısın der bana.

Yani subaylarımız maaş almasınlar mı, sözlerinizden bu çıkıyor?

-Yooo hayır bunu demiyorum ben. Söylemek istediğim kahramanlık diye bir meslek yoktur. Maaş karşılığı kahramanlık olmaz. Subaylarımızda aynen bir maliye memuru gibi maaşları karşılığı yapmakla mükellef oldukları görevlerini yapmaktadırlar. Ama asker öyle değildir, fikrine düşüncesine hayat görüşüne bakılmadan zorla askere alınır ve gerekirse kanun zoru ile canını vermesi istenir. Ve o verdiği can için hiçbir karşılık beklemez ve alamaz.

Bakın; ”kahramanlık” diye bir meslek zaten yoktur. Ancak o subaylarımıza, halkın kendilerine yakıştırdığı haklı gerekçelere dayanarak verilmiş bir armağandır kahramanlık mertebesi. Biraz bunu karıştırıyorsunuz gibime geldi.

-İşte ben bu yaftaya pek inanmıyor ve itibar etmiyorum açıkçası. Bu millet malum biraz duygusaldır, bu tip yaftalamalara bayılır.
BKZ: Her Türk asker doğar, şehitler ölmez vs palavraları gibi..

Tahmin etmiştim bu zamana kadar yazdıklarınızdan.

-Sokağa çıkıp önünüze gelen herkese sorun bakalım “Süleyman Aydın” kimdir? 5 kişi bilirse gelin yüzüme tükürün. Ama gelin görün ki bu soruyu sorduğunuz ve cevap alamadığınız binlerce kişi bir şehit cenazesinde hiç utanmadan, sıkılmadan büyük bir ikiyüzlülükle “şehitler ölmez” diye bağırıp çağırabiliyorlar.

Şehitlerimiz toplu halde Türk halkının gönlündedir zaten. Biz Türkler binlerce yıldır şehit veriyoruz. Bundan sonrada vereceğiz. Bir isim vererek (Süleyman Aydın) demogoji yapmış olmuyor musunuz?

-Siz, pkk denilen çapulcuların bile ilk sözde şehitleri olan Mahsun Korkmaz adına akademi yaptıklarını biliyor musunuz? Süleyman Aydın adına bir çeşme bile yok bu ülkede. “Onlar gönüllerimizde” laflarıyla bu davaya milli sadakat sağlanmıyor. Ama sizde haklısınız, William Wallace‘ın bile daha çok tanınıp bilindiği ülkemde, ne yazık ki Süleyman Aydın bölünmezliğin bayrağı olmamış, olamamıştır.

Bütün bu söyledikleriniz Türk subaylarının kahraman olmadığını çıkartmıyor ortaya. Unutmayın Kubilay’da bir kahramandır. Şimdi görev yapan Mehmet Teğmenlerde, Hüseyin Yüzbaşılarda…

-Tabi bu sizin görüşünüzdür saygı duyarım. Ama dediğim gibi benim için gerçek kahraman sadece Mehmetçiklerdir. Diğeri bir meslek.

Okan bey, sizin felsefenize göre subaylarımız bu işi meslek olarak yaptıkları için kahraman sayılmıyorlar! Peki bir ordudan subayları çıkarttığınızda, askerler nasıl savaşacaklar? Kaldı ki tarih kitapları binlerce kahraman Türk subayının yaptıklarından söz ederler. Siz şimdi şehitlik ve gazilik mertebesini de çok göreceksiniz sanırım subaylarımıza. Atatürk’te bir subay değil miydi?

*

Söyleşimizin bir bölümünde ”yüzüme tükürün” diyor. Emin olun bunu yapmaya kalktığınız zaman; bahar yağmuru diyecektir.

Cem Akkılıç
23 Ocak 2009

Atlarınıza binin, gidiyoruz

Muhteremi nasıl bilirdin birader?

İyiydi, hoştu, yaşamını Türkiye’mizin ”tanıtımına” adamıştı. Yürekli ve gürbüz oğlandı. Herkese eşit mesafede yaklaşır, sınırsız bilgi birikimini ise karşılıksız paylaşırdı. Vatan, millet aşkıyla yanıp tutuştuğunu bile görenler vardı.

Yapma ya, eee sonra?

Bir gün dayanamayıp tası-tarağı toplayarak, ruhani ve şevkat dolu olan uzlaşmacı büyük Kardinal amcası Fethullah’ın yanına uçuverdi, pırrrrr diye…

Bak sen şu kerataya…

”Kronik nezle” vakasından muzdarip Fethullah efendi ise, ağlamaklı tonda;

”Ağzını da afiyete açıp gelmişen
Gözlerini yine portlatıp gelmisen
Sanki cehennemden kaçıp gelmişen”

diyerek pek sevdi, sarmaladı bizimkisini. O’da, amcasının bu jestlerini karşılıksız bırakmayacak kadar coşkulu ve hevesliydi tabiki. Bir dediğini iki etmedi Allah’ı var şimdi. Senin anlayacağın gül gibi geçinip, gidiyorlardı ikisi bir arada.

İyi de, öldü mü bu herif yahu.

Yok ama, ben onun yerinde olsam Golden Gate köprüsünden denize atlamayı tercih ederdim herhalde.

*

Üç gündür ”Camide şortla namaz kılan din Baronu” isimli kısa metrajlı belgeseli izleyenler, muhtemelen buna benzer şeyler konuştular aralarında. Takke düştü, kel göründü diyebilirsiniz aslında. Ya da bizim köyün muhtarına soracak olursanız bu durumu, büyük olasılıkla ”öyle davula böyle tokmak” cevabını alabilirsiniz.

*

Bu cesur yürek arkadaş şimdi ”kelime oyunu” oynatıyormuş sitesinde. Genel kültür, fizik falan vs.

Hadi bakalım bir katkıda benden olsun kendisine.

Yaz bakalım kara tahtaya kocaman harflerle;

” T A K U N Y A L İ B İ D O C U S U ” diye…

*

Şimdi gördün mü Coni, ”gün gelir devran döner…” demişler.

Sen değiştir bence bu kafayı…

Yoksa korku filmi gibi belgesel izleyip, ispinoz kuşları gibi düşünmeye devam edersin böyle.

Cem Akkılıç
14 Ocak 2009

* * *

Yazılarımı çalan hırsızları deşifre ediyorum. Atatürk olmak başlıklı yazımı, kendisi yazmış gibi yayınlayan kişi Erdinç Aras gibilerini toplumun karşısına çıkartmaya karar verdim.

* * *

HIRSIZLARI TÜRK BLOG YAZARLARI SİTESİNDE ”AFİŞE” EDİYORUZ!